2017.01.07

Dojrzałość, dziecinada

Prawdziwą dojrzałość dotyczącą określonych zagadnień mamy wtedy, kiedy nasze nastawienie i stosunek do niej są prawidłowe oraz kiedy wewnętrzna dojrzałość jest w pełni ten zostaje zatrzymany na pewnym etapie naszego rozwoju. Dla przykładu weźmy kobietę, która została matką i ma prawidłowe nastawienie do dojrzałości w tym temacie, ale jej faktyczna dojrzałość zatrzymała się na poziomie pięcioletniej dziewczynki. Kobieta ta troskliwie zajmuje się swoim dzieckiem, ale rozwinięta. Wewnętrzna dojrzałość rośnie w miarę zdobywania nowych doświadczeń. Zdarza się, że proces pozaświadomie traktuje je jak „lalkę do zabawy” a nie jak małego człowieka, którego trzeba umiejętnie w prowadzać w kolejne etapy życia. Takie zachowanie bystry obserwator zauważy u wielu opiekunów dzieci. W efekcie takiego wychowania dziecko wchodzi w dorosłe życie bez zrozumienia wielu podstawowych zasad jego funkcjonowania. Każde późniejsze zetknięcie się z tymi zasadami będzie dla niego źródłem kumulujących się stresów i problemów prowadzących niejednokrotnie do tragedii.

Powyższy przykład jest bardzo dużym uproszczeniem tematu.

Często nie zdajemy sobie sprawy, że powiedzenia: będziesz zawsze moim małym synkiem, jesteś zawsze moją małą ukochaną córeczką, chcę być zawsze twoim małym dzieckiem, nie chcę być dorosłym, chcę być zawsze dzieckiem, … i wiele podobnych mogą być zobowiązaniami  zatrzymującymi dojrzewanie. Lata płyną i mamy do czynienia z coraz starszym małym dzieckiem.

Wewnętrzną dojrzałość oraz stosunki można zmienić wykorzystując wiedzę i narzędzia uzyskane na seminarium Reiki drugiego stopnia.

Aspekty pozytywne

Aspekty negatywne